Complete Unknown (2016) YIFY - OCR 25 fps runtime 01:28:43
อืม คอนนี่ ย่อมาจากอะไรรึเปล่าคะ
ที่จริงฉันชื่อ คอนสแตนส์ แต่ไม่มีใครเรียกฉันแบบนั้นหรอก
อันที่จริง ฉันกลับมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว แล้วก็นึกได้ว่า
"โอ้พระเจ้า แล้วฉันจะไปอยู่ที่ไหน"
- อืม ห้องนี้ล่ะค่ะ - ปกติฉันจะเดินทางคนเดียวอยู่แล้ว
แต่แล้ว ก็ได้ไปอยู่กับ พวกนักพฤกษศาสตร์ในป่าฝน
เกือบ 2 เดือนเลย
คุณได้ ล่องเรือในแม่น้ำอเมซอนรึเปล่าคะ
ไม่มีทาง ฉันว่ายน้ำไม่เป็น โอ้ ฉันชอบแสงตรงนี้จังเลย
- ใช่ค่ะ มันสวยมาก ใช่ไหมคะ - ใช่เลย
เลสลี่ เอ่อ ผู้หญิงที่เพิ่งย้ายออกไป
ที่จริงเธอย้ายไปชิคาโก้ เพื่อไปศึกษาด้านการพัฒนาน่ะค่ะ
งั้นเหรอ ฉันเองก็คิดจะทาแบบนั้นเหมือนกัน
ฉันอยากทาแบบนั้นมากจริงๆ หรือไม่ก็พวกกฏหมายสิ่งแวดล้อม
ไม่รู้สินะ ฉันกำลังหาอยู่เหมือนกัน
- คุณชื่ออะไรคะ คุณชื่ออะไร - ไมค์
ไมค์ ฉันชื่อเพจจ์ ฉันเป็นพยาบาล ฉันจะดูแลคุณเอง
คุณช่วยสูดหายใจเข้าลึกๆ ทางจมูกนะคะ แล้วพ่นออกทางปาก
แบบนั้นแหละ สูดหายใจทางจมูก
พ่นออกมาทางปาก
สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทุกท่าน
วันนี้ การแสดงของคุณเมย์ผู้งดงาม
ได้จบลงแล้วครับ ขอบคุณครับ
- นี่ของคุณ - ขอบคุณ
บาบาร่าส่งข้อความมาถามว่าเป็นยังไงบ้าง
เหรอ เธอน่ารักจัง ที่ชวนฉันไปงานแต่งงานด้วย
ฉันไม่รู้จักใครที่นี่เลย นอกที่ทำงาน เพราะงั้น...
แล้ว คุณเคยทำงานเป็นครูในอเมริกาเหรอ
ใช่ ฉันเคยสอน
- แค่แป๊บเดียว - คุณสอนวิชาอะไร
ฉันสอนหลายๆ อย่างน่ะ
- เราไม่จำเป็นต้อง หมายถึงถ้าคุณไม่อยากเล่า - ไม่ ฉันอยาก ฉันอยากเล่า
- ไม่เป็นไร - ฉันจะเล่าค่ะ
ฉันเคยเป็นครูสอนอยู่ที่บ้าน เอ่อ...
ประมาณ 8 ปีได้ แล้วฉัน...
แล้วฉันก็มาที่นี่
แล้วก็...อืม
ทอม ฉันลงไปหาอะไรกินข้างล่างนะ
นายอ่านบทความเรื่อง การปล่อยสัตว์ลงในแปลงหญ้ารึยัง
- เห็นแล้ว แต่ยังไม่ได้อ่าน - มันมั่วทั้งเพเลย
- ไม่อยากจะเชื่อเลย - ฉันถึงไม่อ่านมันไงล่ะ
ฉันกำลังส่งเมลหาคอเนอร์ เขาต้องรู้ว่าพวกเขาทำอะไรลงไป
- เอ่อใช่ - ฉันเขียนส่งไปดีๆ สาบานได้ โอเค
- นายจะลงไปไหม - ไปสิ ไป ไป
แต่ ขอส่งนี่ก่อน
ฉันอยากเห็นเทรนของฤดูใบไม้ร่วงก่อน พนันเลยว่าเขาต้องทำตามเรา
- อย่าเพิ่งส่งอะไรไปให้เขานะ โอเค - ฉันบอกเขาว่าจะส่งแบบร่างให้เขาวันศุกร์หน้า
ฉันรู้ แต่ฉันอยากเห็น เทรนของฤดูใบไม้ร่วงก่อนไคลด์
เราจะต้องมั่นใจได้มากกว่านี้ ตอนที่เราไปพบคณะกรรมการ
- โอเค โอเค ฉันจะหยุดไว้ก่อนแล้วกัน - ขอบใจ
ขอบใจนะ
ส่งเกลือให้หน่อยได้ไหมคะ
ได้ครับ
ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณครับ
มันเป็นทะเลสาบน้ำเค็ม
และที่นั่นมีต้นกกชนิดหนึ่ง ที่จะคอยควบคุมระดับความเค็ม
ซึ่งมันทำให้ปลิงชนิดหนึ่ง สามารถเติบโตขึ้นได้
ที่นั่นเป็นที่เดียวในโลกที่คุณจะเจอพวกมันได้ พวกมันไม่สามารถรอดชีวิตที่อื่นได้เลย
- จริงเหรอ และคุณก็เอาพวกมันมาผ่าดู - ใช่
ฉันไปอยู่ที่ทัชมาเนียซะส่วนใหญ่ ตั้งแต่ตอนอายุ 24 น่ะค่ะ
เราค้นพบว่าต่อมน้ำลาย ของปลิงพวกนี้ผลิตเปปไทด์ได้
และมันอาจจะสามารถนำไปใช้ ในการรักษามะเร็งได้
มะเร็งเหรอ ว้าว นี่มัน...
- มันวิเศษมากจริงๆ - ฉันรู้ค่ะ
ฉันหมายถึง ฉันก็แค่คนทำแล็บ... เพราะงั้นคงพูดอะไรไม่ได้ คุณก็รู้
- นั่นสิ ใช่เลย - ใช่
คุณสังเกตรึเปล่าว่า พวกเราส่วนใหญ่ ไม่ค่อยชอบร้านอาหารที่นี่
- งั้นเหรอ - ใช่
รู้ไหม ฉันอาจจะไม่ใช่คนเดียว ที่ไม่ชอบไปไหนก็ได้นะ
อืม ใกล้ๆ แถวนี้มีร้านอาหารอร่อยๆ อยู่หลายสิบร้านเลยนะ
ฉันรู้ค่ะ ฉันรู้ ฉันแค่ไม่มีเวลาไปดูก็เท่านั้นเอง
อีกอย่าง ฉันใช้เวลาเกือบครึ่ง อยู่ที่ลองไอแลนด์
ใช่เลย ไปล่ากบ...
ไปล่ากบ
นั่นแหละจุดสำคัญที่พวกเราอยากให้มันเป็น
คุณก็รู้ ผมเริ่มด้วยการร่าง แบบตามแผนงานที่เราประชุมกันไว้
จากนั้นผมก็ร่างแผนการ จัดการกฏระเบียบต่างๆ
พวกเขาจะได้อยู่ในตำแหน่ง ที่พวกเขาควรอยู่ อย่างที่คุณรู้
คุณฟังผมอยู่รึเปล่า รามิน่า
ในตำแหน่งที่...
ช่างมันเถอะ หวังว่าพวกคนในกระทรวง จะยื่นเรื่องนี้เสนอกับทางสภา
เราจะได้เดินหน้ากันสักที
ผมรู้สึกว่าในที่สุด ผมก็จัดตำแหน่งพวกเขาได้อย่าง สมบูรณ์ซึ่งควรจะต้องเดินหน้ากันซะที เข้าใจไหม
- แล้วไคลด์ว่ายังไงบ้าง - เขาสนับสนุนมากนะ
แล้วเรื่องของนักชีววิทยานั่นล่ะ
เธอเป็นแค่เพื่อน เขาว่างั้นนะ
แต่เขาพูดย้ำตั้ง 3 รอบ
- อ๋อ - ใช่
ไม่รู้สินะ ผมคาดหวังกับมันไว้มาก แต่ทุกอย่างดูจะไร้ประโยชน์
คุณทั้งฉลาดแล้วก็เป็นคนสร้างแรงบัลดาลใจ
คุณอยากลองสวิงกิ้งในวันเกิดผมงั้นเหรอ
ว้าว ภาษาเปอร์เซียคุณดีขึ้นเยอะเลยนะ
เสียงหัวเราะของคุณ ทำให้ฉันเร่าร้อน
- อันนั้นผมรู้นะ - อ่าฮะ
เพราะงั้นคุณควรหัวเราะ ให้เยอะขึ้นนะ
วัวตัวสีส้มกำลังหัวเราะอยู่ในอวกาศ
คุณไม่ต้องพูดเลย
ไม่ใช่ซะหน่อย
ผมชอบสร้อยคุณนะ
มันทำให้คุณดูสง่างาม
แล้ว โปรเจคนี้ จะเสนอเข้าที่ประชุม เมื่อไหร่ล่ะ
เดือนกันยา ผมคิดว่านะ
เร็วกว่านี้ไม่ได้แล้วงั้นเหรอ
ผมได้เป็นคนจัดตารางเวลานะ ที่รัก
ไคลด์จะทำยังไง ถ้าคุณไม่อยู่ด้วยน่ะ
เอ่อ ไอ้เค้กบ้าๆ นี่
- ทอม - หืม ไม่รู้สินะ
ผมหมายถึง เรายังไม่ได้คุยกันเลย
แต่ หลังจากที่ผมพยายามดันขนาดนี้
ผมคิดว่าผมคงไม่มีทางไปไหน จนกว่าจะเห็นมันผ่าน
มีเกษตรนับพันคน ที่จะต้องพึ่ง กฏหมายฉบับนี้ มันสำคัญมากนะ
งั้นจิวเวอร์รี่ของฉัน ไม่ใช่เรื่องสำคัญรึไง
- เราตกลงกันแล้วนะ - เราไม่ได้ตกลงกัน
- ฉันอยากไปที่แคลิฟอร์เนีย - งั้นไปสิ
คนเดียว
ไม่อยากจะเชื่อเลย ผมต้องเอามัน ไปคืนที่ร้าน ก่อนที่ร้านจะปิด
คุณยังไม่ได้เอาไปคืนอีกเหรอ
ฉันขอโทษจริงๆ ฉันควรจะดูมันก่อน
แค่อบไก่ให้ผมก็พอ ได้ไหม
เราคุยเรื่องนี้กันให้จบก่อนได้ไหม
ไม่ ผม...
นายมาก่อนเวลา
ส่วนนายกำลังจะออกไป
- ไง เข้ามาข้างในก่อนสิ - เธอสบายดีไหม
มาร์คกำลังมา
เดี๋ยวฉันมา
ผมพยายามที่จะอ่านงานวิจัย เรื่องปลิงของคุณ
- คุณเสิร์ชหามันงั้นเหรอ - อืม ผมลองหาดูน่ะ
ผมอ่านไปได้แค่พารากราฟที่ 3 เท่านั้น มันซับซ้อนมากเลย
อืม อย่ามาโทษฉันนะ ก็แค่งานเขียนของผู้ช่วยวิจัย
ฉันแปลกใจที่คุณหามันเจอ
แล้วก็ มีรูปที่น่าทึ่งของคุณด้วย
- รูปที่ถ่ายกับปลิงน่ะนะ - ใช่
โอ้ พระเจ้า ฉันอยากลบรูปนั้นทิ้งซะจริงๆ เลย
ไม่ ไม่ ผมว่ามันดูดีออกนะ
- ขอบคุณที่ชวนฉันมาด้วยนะคะ - โอ้ ใช่
ไม่มีปัญหา พวกเขาดีกันทุกคนเลย ผมคิดว่าคุณคงชอบ
- ค่ะ - คุณบอกว่าคุณอยากเจอคนอื่นๆ
- ใช่ ฉันพูดเอง... - พวกเขาก็เป็นคนอื่นไง เพราะงั้น
บางทีผมอาจจะต้องติวอะไรนิดหน่อย เผื่อบรรยากาศไม่ค่อยสวยเท่าไหร่
- เช่นอะไร - อย่าง ถ้าผมพูดว่า "วิกฤติมันฝรั่ง"
- วิกฤติมันฝรั่งงั้นเหรอ - ใช่
ถ้างั้น ฉันคิดว่าฉันคงคุย กับพวกคุณได้ไม่ยากแล้วล่ะ
แน่นอน ทุกคนหนีไปหมดเลย ตอนวิกฤติมันฝรั่ง
โอเค
ไง
- โอ้ ไง - เข้ามาสิ
รามิน่า นี่อลิส
ไงคะ ดีใจดีที่ได้เจอคุณนะคะ เข้ามาก่อนสิคะ เข้ามาเลย
ส่งเสื้อโค๊ทมาให้ฉันสิคะ
เสียงของพวกมันโอบล้อมรอบตัวคุณแล้ว
คุณก็จะจมดิ่งและดื่มด่ำ ไปกับเสียงเพลงของพวกมัน
เสียงกบเนี่ยนะ
ค่ะ ใช่ค่ะ เสียงกบ
แล้ว แล้วก็ เสียงนกฮูก จิ้งหรีด แล้วก็ยุง... สาบานได้
ฉันหมายถึง ฉันแทบจะไม่ได้ออกไปนอกเมืองเลย แต่ฉันรู้สึกเหมือนฉันได้กลับไปที่ทัชมาเนียอีก
- มันอยู่แถวไหนนะ - มันอยู่ใกล้กับเมืองทางเหนือ เมืองแคมป์เบลน่ะ
กบพวกนี้เองสินะ ที่ทำให้คุณมานิวยอร์คได้
ใช่ค่ะ พวกมันนี่แหละ ใช่เลย
เอ่อ มันเป็นกบสายพันธ์ใหม่ ที่ค้นพบในอเมริกาเหนือในรอบ 27 ปีค่ะ
ฉันหมายถึง คุณไม่มีทางรู้เลยว่าพวกมันคือ สายพันธุ์ใหม่ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงของพวกมัน
- เปิดเทปให้พวกเขาฟังสิ - เอาจริงเหรอ
ไม่เอาน่า พวกนายต้องได้ฟังนี่
- พวกคุณอยากฟังเสียงกบกันจริงๆ เหรอ - แน่นอนอยู่แล้ว
- จริงๆ นะ - เปิดมาเลย
เธอให้ผมฟัง ผมร้องไห้เลยนะ
เธอสัญญากับผมว่า จะส่งให้ผมไปเปิดฟังที่บ้านด้วย
- นั่นที่ลองไอร์แลนด์เหรอ - มันอยู่ห่างไปไม่ถึง 1 ชั่วโมงด้วยซ้ำ
- มันเพราะมากเลย - อืม
- ฉันรู้สึกไร้สาระจริงๆ เลย ฉันขอโทษค่ะ - ทำไมล่ะ
ฉันรีบเก็บมันไปดีกว่า ฉันขอโทษค่ะ
- เปิดมาเถอะ - พอดีกว่า
- พอแล้วสินะ - เพราะดีนะ
- เถอะน่า คุณล้อเล่นใช่ไหม - สร้อยคอของคุณสวยมากเลย
โอเค โกงกันชัดๆ เลย คุณเตรียมเธอมาดีนะ
- ผมไม่ได้บอกนะ สาบาน - คุณพูดถึงอะไรน่ะ
สร้อยเส้นนี้ เป็นของเธอน่ะ เธอเก่งทางด้านจิวเวอร์รี่น่ะ
- ไม่ขนาดนั้นหรอกนะ - ได้อยู่แล้วล่ะ
หมายความว่ายังไงน่ะ คือ คุณออกแบบมันเหรอ
- ใช่แล้ว - นี่ผลงานคุณงั้นเหรอ
โอ้ พระเจ้า มันสวยมากเลย ท่าทึ่งมากเลย มันวิเศษมากจริงๆ
- เธอรสนิยมดีนะ - นั่นหินอะไรเหรอ
- ทองคำขาวน่ะ ฉันตัดพวกมันกับมือเลย - ฉันอยากเห็นชิ้นอื่นจัง
- ไว้คราวหน้านะ เติมไวน์ไหม - ขอฉันใช้ห้องน้ำหน่อยได้ไหม
- แน่นอน ขึ้นไปข้างบนได้เลย - ขอบคุณ
ไคลด์
อย่าแซว ใจเย็นเพื่อน
นี่ ทอมจะมางานวันเกิดตัวเองรึเปล่า เขาอยู่ไหนแล้ว
เขาไปร้านเบเกอรี่น่ะ พอดีเรามีปัญหาเรื่องเค้กนิดหน่อย
ที่ร้านเขียนชื่อเขาส่งมาผิดน่ะสิ
- คุณคงอยากจะดื่มแล้วสิท่า - สุขสันต์วันเกิดนะ
- โอ้ ใช่ - สุขสันต์วันเกิด
ขอบใจนะ มาร์ค ขอบคุณ ทุกคนเลย
- ไง เพื่อนยาก - อืม ขอบใจนะ
- สุขสันต์วันเกิด - ขอบใจ เพื่อน
- พูดอะไรหน่อยสิ พูดอะไรสักหน่อย - อะไร ไม่เอาน่า เพื่อน
เถอะน่า เอาสักหน่อย
ขอบใจ แบรด ขอบคุณทุกคนด้วย
ฉันซาบซึ้งที่พวกนาย ยอมมางานวันเกิดของฉัน หมายถึง
วันก่อน ไคลด์ถามฉันว่า ทำไมฉันถึงไม่ชอบของขวัญ
และฉันก็บอกไปประมาณว่า เราไม่ต้องการของอะไรแล้ว
ซึ่งเป็นเรื่องจริง เราไม่ต้องการของอะไรแล้ว แต่...
ที่ฉันต้องการจะพูดจริงๆ ก็คือ
พวกนายไม่ต้องให้อะไรกับฉัน เพราะพวกนายอยู่ที่นี่แล้ว
และนี่คือของขวัญที่ดีที่สุด ฉันซึ้งใจมากเลย
ฉันหมายถึง ถ้าพวกนายมีแบบ จระเข้เผือกล่ะก็ ฉันก็จะรับไว้
- ไม่ต้องห่วงเลย - เรามีนะ ฉันมีนะ
อย่าเข้าใจฉันผิดล่ะ โอเคไหม
แต่...เอ่อ การที่พวกนายมาที่นี่ มันมีความหมายกับฉันมากนะ
เพราะงั้น...
และสำหรับภรรยาสุดที่รักของฉัน รามิน่า
ซึ่งถ้าไม่มีเธอ
- เราคงไม่มีไก่อบกินกันแน่ๆ - อ๋อ...
- คุณไม่ได้ลืมมันหรอกใช่ไหม - ไม่มีทางอยู่แล้ว
- เชียร์ - เชียร์
สุขสันต์วันเกิดนะที่รัก
- ปีนี้เราจะไปเต้นกันที่ไหนล่ะ - รามิน่าหาที่ดีๆ ไว้แล้วล่ะ
- ร้านเปิดใหม่ กำลังฮิตมากเลยนะ - ห้ามหนีกลับก่อนล่ะ
ห้ามหนีกลับกันนะ
โอ้ คุณอยู่นี่เอง
ผมอยากให้คุณรู้จัก หนุ่มน้อยเจ้าของวันเกิด
ทอม นี่อลิส แมนนิ่ง
ยินดีที่ได้พบคุณค่ะ
- อลิส อลิส - เธอวิเศษมาก
คุณเป็นนักชีววิทยาใช่ไหม
ใช่ เธอเพิ่งกลับมาจากออสเตรเลีย ทัชมาเนีย
- ฉันอยากไปออสเตรเลียมาตลอดเลย - จริงเหรอ
ที่จริงผมอยากถามเรื่องที่พวกเขาขึ้นชื่อ เรื่องการเล่นเซิร์ฟที่สุดในโลก ใช่ไหม
- คุณเล่นเซิร์ฟด้วยรึเปล่า - ทุกคนที่นั่นเล่นเซิร์ฟกันหมดเลย
เดี๋ยวก่อน คุณไม่ได้มาจากออสเตรเลีย คือ ผมหมายถึง สำเนียงของคุณ...
- เปล่าค่ะ ฉันเกิดที่เดนเวอร์ - โอ้
- ทอม คุณยังไม่ได้ดื่มฉลองให้รามิน่าเลย - อะไรนะ
ข่าวดีมากๆ เลยนะ ฉันดีใจกับเธอจริงๆ
ข่าวดีอะไร
แคลิฟอร์เนีย โอ้ รามิน่าเพิ่งได้เข้าร่วมอบรม เกี่ยวกับจิวเวอร์รี่ที่ซาน ดิเอโก้น่ะ
- โอ้ - ใช่
จริงเหรอ
ยินดีด้วยนะ
- ขอบคุณ - ทำไมนายไม่บอกเราเลยล่ะ
ฉันคิดว่าทอมอาจจะไม่อยากทำเสียเรื่อง
- เอาแล้วไง - ใช่ไหม ทอม
- แบบนั้นแหละ - มีใครอยากดื่มไหม
ขอให้ฉันด้วยนะ
นี่ มาร์ค วันนี้นายอยากดื่มอะไรล่ะ เพื่อน
- เบอร์เบิร์น - สุขสันต์วันเกิดนะ
เราล่องเรือไปตามแม่น้ำ
แล้วจระเข้ก็อยู่ห่างจากเราไม่กี่เมตร พวกมันว่ายตามเรือมาด้วย
- ตายจริง - อลิส คุณเจอกับไคลด์ได้ยังไง
เราบังเอิญเจอกันบ่อยๆ ตอนกลางวัน
- ที่ลองไอร์แลนด์งั้นเหรอ - ฉันเข้ามาในเมืองบางครั้งน่ะ
แล้วก็ได้รู้ว่าฉันกับไคลด์เรียนที่ คาร์เนกีเมลลอนเหมือนกัน โลกกลมดีนะ
- ดนตรี - ชีววิทยา
เธอค้นพบกบสายพันธ์ใหม่ เปิดเทปให้เขาฟังสิ นายต้องลองฟังนี่ดู
ไม่ ไม่ล่ะ จริงๆ นะ แค่ครั้งเดียวเมื่อตอนเย็นก็พอแล้ว
แล้ว คุณเข้าเรียนที่คาร์เนกีเมลลอนเมื่อไหร่ ก่อนหรือหลังไคลด์ล่ะ
- เฮ้ ถามอายุสุภาพสตรีนี่ไม่ดีเลยนะเพื่อน - ฉันยังไม่ได้ถามอายุเธอเลย ผมถามอายุคุณรึยัง
- ทีหลังน่ะ - โอเค คุณอายุเท่าไหร่น่ะ
อันนี้ไม่สุภาพของจริง
- คุยอะไรกันอยู่เหรอ - ทอมกำลังสัมภาษณ์อลิสอยู่น่ะ
ใช่ ฉันชอบบ้านคุณนะ ทอม
ทอมกับน้องชายเขา แบรด พวกเขาโตที่บ้านนี้แหละ
จริงเหรอ
ตอนนี้พ่อแม่ผมอยู่ที่ลอนดอน รามิน่ากับผมเลยอยู่ดูแลบ้านนี้ให้น่ะ
อ่าฮะ โชคดีจังเลย
แบรดกับชารอน พวกเขาอยู่บ้านของตัวเองที่เวสวิลเลจน์
พวกเขาเป็นนักลงทุน
มันน่าแปลกมากเลย ที่ได้อยู่ที่บ้าน ที่เราโตขึ้นมาแบบนี้
ไม่รู้เหมือนกัน ผมหมายถึง บางครั้งนะ
คุณอยากเดินดูรึเปล่า
แน่นอน ฉันถามได้ไหมคะ ว่าที่อยู่บนนั้นคืออะไร
- อะไร - บนนี้น่ะ
- ไม่รู้สิ ของพวกนั้นเป็นของของพ่อผม - แป๊บนึงนะ ฉันปีนตรงนี้ได้รึเปล่า
โอ้ นี่มันฟอซซิลนี่ ของจริงรึเปล่า
- ไม่รู้สินะ ของพ่อผมน่ะ - โอ้ ยุคครีเตเซียสยุคหลัง
คุณรู้ไหมว่านี่อะไร มันเป็นงูที่มี 2 ขา
คุณเห็น คุณเห็นกระดูกตรงนี้ไหม นี่เป็นขาของมัน
วิเศษไปเลยใช่ไหม พวกเขาค้นพบมันที่อเมริกาใต้นะ
- มันอายุประมาณ 80 - 90 ล้านปีเลยนะ - ย้อนไปตอนที่งูยังมีขา
ฉันคิดว่าพ่อเอากลับมา ตอนที่เขาไปสอนที่ไนโรเบียซะอีก
คือ พวกมันกระจายอยู่หลายที่ อาจจะอยู่ที่แอฟริกาตะวันออก
- อเมริกาใต้ - เธอพูดถูก มันสวยมากเลย
- คุณรู้รึเปล่าว่ามันอยู่ตรงนั้น - ไม่ล่ะ ผมไม่รู้เลย
ฉันว่า คนอื่นๆ ควรได้เห็นมันนะ
- เอาไว้ตรงที่ที่คนเห็นสิ - ก็ได้
ได้เลย เอ่อ เราจะกินกันรึยัง
- ใช่เลย - ผมหิวแล้วล่ะ
- ทานสลัดกันเถอะ - ได้เลย
อลิส
เจนนี่
ดื่มหน่อยไหม
ฉันหิวแล้วล่ะ ใช่..
- รามิน่าได้จัดที่นั่งไว้ให้พวกเรารึเปล่า - อะไรนะ เปล่า นั่งตามสบายเลย
ทอม คุณช่วยเอาครีมสลัดมาหน่อยได้ไหม
- ได้สิ - ไคลด์ ฉันอยากให้คุณนั่งตรงนั้น
- ส่วนอลิส คุณมานั่งข้างฉัน - ไม่ ให้ตายสิ
ไคลด์ ไคลด์ มานี่หน่อยสิ
- ทอม คุณหยิบขนมปังมาให้หน่อยสิ - ได้อยู่แล้ว
แล้ว นายเจอเธอได้ยังไง
ทำไมนายไม่บอกฉันว่า รามิน่าจะไปซานดิเอโก้
ไม่รู้สิ ฉัน... เรายังต้องคุยกันก่อนว่าเราจะเอายังไง
นายคิด
ก็ ฉันบอกเธอว่า ฉันต้องคุยกับนายก่อน
นายพูดเหมือนต้องให้ฉัน อนุญาตก่อนงั้นแหละ
- ฉันไม่ต้องให้นายอนุญาต ฉันแค่... - นายจะลาออกรึไง
ไม่
ไม่รู้สินะ ฉันหมายถึง บางที...
ฉันอาจจะอยู่ต่อเพื่อทำงานที่นี่ หรือเราอาจจะแยกกันอยู่ไปก่อน
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
โอ้ พระเจ้า ใช่ พวกนาย ต้องการเวลาที่จะแยกกันอยู่บ้าง
- ก็คงจริง - อะไร
แล้ว นายเจอเธอได้ยังไงนะ
ที่ร้านอาหาร
เธอทำงานตึกเดียวกับเรางั้นเหรอ
เปล่า เธอ... แล็บของเธออยู่อีกฝั่งถนน
เธอชอบอาหารที่นั่น
- อืม นายรู้อะไรเกี่ยวกับเธอบ้าง - นายถามแบบนี้ทำไม
นายเดทกับเธอเหรอ
เธอพูดชัดเจนว่าตอนนี้เธออยากได้ เพื่อนเพิ่มเข้ามาในชีวิตของเธอ
เพราะงั้นฉันเลยเป็นเพื่อนกับเธอ แต่...
ที่จริง เธอเป็นผู้หญิงคนแรก ที่ฉันเข้าหาหลังจากเกิดเรื่องลิซ่า
ถ้านายเป็นห่วง...
ไม่ เยี่ยมไปเลย
- อย่าทำเสียงน่าขนลุกสิ - ทอม ครีมสลัด
- ใครคือโทนี่น่ะ - อย่าถาม
มันห่วยแตกที่สุดเลย
- อลิส แดงหรือขาว - เอ่อ ไวน์ขาวค่ะ
ผู้สมัครทั้งหมด 400 คน เขารับแค่ 12 คน
เยี่ยมไปเลย
- เราตื่นเต้นแทนเธอจริงๆ รามิน่า - ขอบคุณนะ
มันเป็นโปรแกรมระยะ 2 ปีน่ะ การออกแบบโลหะ อัญมณีวิทยา
การออกแบบด้วยคอมพิวเตอร์ ทุกอย่างเลย
ฉันอยากจะขอดื่มอวยพร
- ห้ามจับเจ้าหนูฉันนะ - ห้ามจับเจ้าหนูงั้นเหรอ
เขาเป็นคนพูดคำอวยพรในงานแต่งงานน่ะ
- และที่ฉันจะพูดคือ - โอเค โอเค
ฉันรู้จักรามิน่ามานานพอสมควร
ฉันเล่าวีรกรรมเรื่องที่เธอ ไปขู่เด็กผู้ชายแถวบ้านเราได้
แต่ฉันจะไม่เล่าหรอก ที่ฉันจะพูดก็คือเธอมักจะโดดเด่นอยู่เสมอ
และจากที่ผมเห็นตอนนี้ เธอเป็นตัวของตัวเองแล้ว
เธอเป็นนักศิลปะ
อืม ฉันชอบแบบนั้นนะ
พูดอีกทีซิ
ผลงานของคุณสวยมาก และมันทำให้คนที่ใส่ยิ่งงดงามมากขึ้น
แล้วก็ ทอม นายช่วยทำให้เธอมีความกล้าที่จะทำ
ฉันรู้สึกขอบคุณ และมีความสุขมาก
- เพราะงั้น เชียร์ - เชียร์
ยินดีด้วยนะ
- แล้วก็ ห้ามจับเจ้าหนูฉันนะ - เอาแล้วไงล่ะ
อดไม่ได้จริงๆ
ทอม ฉันได้ยินมาว่า นายมีเรื่องดีๆ เกี่ยวกับงานนายด้วยนี่
อะไรนะ เปล่า แค่สิ่งที่ฉันเขียนเองน่ะ
- เขากำลังถ่อมตัวอยู่ - เรื่องอะไรงั้นเหรอ
เรากำลังเป็นส่วนช่วย ในเรื่องการปฏิรูปที่ดินน่ะ
แต่เราก็ติดแหงกมาเกือบ 6 เดือน กับสมาคมปศุสัตว์พวกเขามัน
สมาคมปศุสัตว์ คำในภาษาอังกฤษงั้นเหรอ พวกคุณเลี้ยงวัวงั้นเหรอ
มันเป็นคำศัพท์เฉพาะน่ะ ใช่ เอ่อ ยังไงก็ตาม
ในที่สุดเราก็จัดการได้ ตอนนี้ก็หวังว่าเรื่องจะดีขึ้นมาบ้าง
- คุณน่าจะได้อ่านอีเมลอันนี้ - มีอีเมลด้วยเหรอ
- มันเป็นอีเมลที่สุดยอดมากเลย - ไม่ใช่อีเมลซะหน่อย
พูดว่าอีเมลแล้วรู้สึกมันไม่ขลังเลย
- การติดต่อกันทางจดหมาย - แบบนั้นไง
มันเป็นกลุ่มไกด์ไลน์ ที่จะเอาไปเพิ่มเติม ในร่างกฏหมายได้
ฉันคิดว่าฉันจะดื่มไวน์แดงได้ แต่ตอนนี้ฉันเริ่มปวดหัวซะแล้วล่ะ
โอ้ ฉันรู้ ต้องเป็นเพราะรสฝาดแน่ๆ ฉันก็มีเพื่อนที่เป็นแบบนี้เหมือนกัน
ฉันดื่มไวน์แดงไม่ได้เลยล่ะ ฉันแพ้ไวน์แดงนะ
- โอ้ พระเจ้า เพื่อนของเรา แดนนี่... - ถ้าพวกเขาไม่ทำอะไรล่ะก็
ฉันสาบานว่าจะทิ้งพวกเขาเหมือนขยะเลย
พวกเขาจะเอาเข้าพิจารณา ในการประชุมสภานิติบัญญัติ เดือนกันยายน
แล้วตอนนั้น เขาก็เริ่มจาม ไม่หยุดเลยล่ะ
เขาไปหาหมอ และหมอก็บอกว่า เขาพัฒนาไปเป็นการแพ้ขนแมวแล้ว
- ฉันรู้ - เป็นภูมิแพ้หนักขึ้นเหรอ
- เราไม่รู้ซะหน่อย เขาบอกมาแบบนั้น - มันอาจเกิดขึ้นได้นะ
มีใครอยากได้แมวรึเปล่า
- สัก 10 ตัว 10 ตัวไหม - ฉันไม่เชื่อหรอก ไม่มีทางแน่ๆ
- คุณไม่เชื่ออะไร - เรื่องที่ภูมิแพ้มันพัฒนาไปไงล่ะ
- หมายถึง มันไม่น่าจะเกี่ยวกัน แต่... - คุณเป็นนักวิทยาศาสตร์ คุณน่าจะรู้นี่นา
มันก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณเกิดที่ไหน บางคนก็เป็นได้
ฉันภาวนาให้ตัวเอง ไม่เป็นภูมิแพ้ไวน์ก็พอแล้ว
ไวน์หรือช็อคโกแล็ต ฆ่าฉันเลยเถอะ...
ฉันขอเป็นภูมิแพ้แตงกวาดีกว่า ฉันเกลียดแตงกวา
ไม่ล่ะ นายเลือกไม่ได้หรอกว่าจะแพ้อะไร
มันก็แค่เรื่องสมมุติเท่านั้น
แล้วถ้ามันทำให้เราเป็นภูมิแพ้อย่างอื่นล่ะ
- อย่างเช่นบุหรี่ - หรือโทรศัพท์
หรือแม้แต่พวกเทคโนโลยีทั่วไป คงไม่ต้องสุงสิงกับคนอื่นอีกเลย
- อืม ฉันรู้จักบางคนที่เป็นแบบนั้นนะ - งั้นเหรอ
ลองจินตนาการว่า ทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังดูสิ
- นายทำแบบนั้นไม่ได้หรอก - ดูเหมือนเป็นคนอพยพเลย
หรือชีวิตหลังการหย่า
พนันเลยว่าบางคนต้องหนีไปทัชมาเนีย
ขอโทษนะ
พนันเลยว่าบางคนเลือกหนีไปที่ทัชมาเนีย
โอ้ ไม่นะ ฉันไม่เคยเจอเลย
งั้น แล้วคุณล่ะ คุณจะไปที่ไหน
- ฉันคงไปเม็กซิโก - เม็กซิโกคงอยู่ได้ไม่นานหรอกนะ
ไม่ มันเป็นอย่างนั้นนะ ตอนที่ฉัน เรียนมหาลัย ฉันเกือบจะไม่ได้กลับมาเลย
- เหมือนเรื่อง "2 สิงห์ชาติไอ้เสือ" ไง - นั่นมันที่โบลิเวีย เพื่อน
- และมันก็จบไม่สวยเท่าไหร่ด้วย - เพราะงั้นคุณ เลยเรียนไม่จบสินะ
ใช่ ฉันลาออกจากมหาลัย เปลี่ยนชื่อตัวเอง และทุกๆ อย่าง
ทำไม
อยู่ๆ ก็นึกอยากเปลี่ยน
ฉันอยู่บนรถระหว่างไปที่กัวเตมาลา และฉันก็ได้คุยกับเด็กผู้หญิงชาวสเปน
ตอนที่เธอถามชื่อฉัน ฉันก็บอกชื่อสเปนของฉันกับเธอ
- ชื่อสเปนของคุณงั้นเหรอ - เหมือนตอนเรียนวิชาสเปน
ผมชื่อมาร์โก้
คือ พ่อแม่ตั้งชื่อให้ฉันว่าเจนนิเฟอร์ ซึ่งมันไม่มีในภาษาสเปน
เพราะงั้น ครูสอนภาษาสเปน เลยเรียกฉันว่า คอนซูเอโล่
- สุ่มมาเลยเหรอ คอนซูเอโล่ - แล้วเจนนิเฟอร์ล่ะ
ฉันแค่ไม่ชอบชื่อเจนนิเฟอร์
จากนั้น หลังจากที่เราลงจากรถบัส เธอชวนให้ฉันไปอยู่ที่บ้านของเธอ
และพอพวกเขาเริ่มถามคำถามเกี่ยวกับตัวฉัน แต่ตอนนั้นฉันใช้ชื่อคอนซูเอโล่
ฉันเลย สร้างเธอขึ้นมา
น่าสนุกนี่
อะไร โกหกพวกคนที่เชื่อใจคุณงั้นเหรอ
- คุณเดินทางนานแค่ไหน - 18 เดือน
เดี๋ยวนะ คุณเป็นคอนซูเอโล่ อยู่ตั้ง 18 เดือนงั้นเหรอ
- อื้อฮึ - ผมชอบจัง วิเศษมาก
ในตอนที่ฉัน ตัดสินใจกลับมาบ้าน ฉัน...
ฉันมองเจ้าหน้าที่ประทับตรา ในพาสปอร์ตของฉัน แล้วฉันก็รู้สึกว่า
ฉันไม่ใช่คนที่อยู่ในพาสปอร์ตนั้นแล้ว
ฉันคือคอนซูเอโล่
งั้น อลิสเป็นชื่ออเมริกัน ของคอนซูเอโล่งั้นรึไง
แม่คุณจะต้องขี้บ่นแน่ๆ เลยใช่ไหม
เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นหรอก
งั้น คุณกลับบ้าน แล้วก็บอกให้คนอื่น เรียกคุณว่าอลิสงั้นสิ
ที่จริงแล้ว ไม่ ฉันไม่ได้กลับบ้านหรอก ฉันไปที่พอร์ตแลนด์
- คุณไม่กลับบ้านงั้นเหรอ - โอ้ พระเจ้า
เดี๋ยว นี่คุณออกจากบ้านถาวรเลยเหรอ
ใช่ รู้ไหม ฟังนะ ตอนที่ฉันทำแบบนี้ฉันยังเด็กมาก
- มันนานมากแล้วจริงๆ - แหงสิ
ขอโทษนะ แต่คุณไม่ได้เจอ ครอบครัวนานแค่ไหน
หรือคนอื่นที่คุณรู้จัก
พวกเขารู้รึเปล่า ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ
ไม่
- ฉันว่ามันวิเศษมากเลย - ผมก็เหมือนกัน
- คุณ...กล้าจริงๆ - ใช่
เชียร์ อลิส
ฉันพูดจริงๆ นะ ไคลด์ ฉันประทับใจมาก เธอเป็นคนวิเศษมาก
ใช่ ฉันคงพูดไม่ได้ว่า รู้จักเธอหรอกนะ แต่ ใช่
- เธอวิเศษตรงไหนกัน - คุณหมายความว่ายังไงน่ะ
ฉันคิดว่า เธอเป็นคนสวย น่าตื่นเต้น ชอบผจญภัย เธอเป็นคนที่น่าคบจริงๆ นะ
คุณจะบอกว่า คนที่เดินไปจากทุกคน ในชีวิตคุณ เป็นคนน่าคบงั้นเหรอ
อย่าใส่ใจเขาเลย
งั้น ถ้าคุณต้องอยู่กับใครบางคนหรืออะไรบางอย่าง คุณก็จะไม่ใช่พวกชอบผจญภัยรึไง
ฉันคิดว่าฉันอาจจะยังไม่พร้อม ที่จะขอเธอคบด้วยนะ
แต่คุณต้องการผู้หญิง ที่รู้วิธีทำความสะอาดโต๊ะนะ
ไม่เห็นจะต้องพูดแบบนั้นเลย รู้ไหม เอ่อ ช่างมันเถอะ
ฉันชอบเธอนะ ไคลด์
- ฉันให้ผ่าน - ขอบคุณ
ผมชอบชื่อสเปนของผมนะ นายน่าจะเรียกผมว่ามาร์โก้
ฉันไม่เรียกนายแบบนั้นหรอก
มาร์โก้ น่าจะสนุกดีนะ ใช่ไหม
ออกไปข้างนอก ไปเที่ยวดูบ้าง ใช้ชีวิตดูบ้าง
- ระเบียงสวยดีนะ - เจนนี่
เจนนี่ ไม่เอาน่า นี่คุณ ใช่ไหม
นี่มันบ้าชัดๆ
คุณยังมีชีวิตอยู่
ใช่
- คิดว่าฉันตายแล้วรึไง - ผมไม่รู้
คุณ คุณไปที่ไหนมา เม็กซิโก
มันจะต่างกันยังไงว่าฉันไปที่ไหนมา
โอ้ ตรงประเด็น งั้นคุณก็ไม่ได้ไป ที่เม็กซิโก ก็แค่เรื่องที่แต่งขึ้นมา
แล้วเรื่องที่คุณ มาจากเดนเวอร์ด้วยรึเปล่า
มันเป็นส่วนหนึ่งของฉัน ในตอนนี้
คุณต้องล้อเล่นแน่ๆ ได้โปรด บอกผมว่าคุณไม่ได้พูดจริง
นี่มันอะไรกัน คุณรู้อะไรไหม ที่จริงแล้ว ไม่ต้องใส่ใจหรอก โอเค
แค่ช่วยอะไรผมสักอย่าง ผมไม่อยากจะอธิบายเรื่องพวกนี้
กับภรรยา และเพื่อนๆ ของผม
- นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน - ฉันแค่อยากจะเจอคุณ
เจนนี่ มันผ่านมาตั้ง 15 ปีแล้ว
- ใช่ - ผมแต่งงานแล้ว
ทำไม ทำไมคุณถึงไม่ใช้ โทรศัพท์โทรมาหาผมแทนล่ะ
พูดว่าอะไร "ไง ฉันเจนนี่เองนะ แต่แค่ฉันไม่ใช่เจนนี่อีกต่อไปแล้ว"
คุณเข้าใจบ้างรึเปล่า
พ่อแม่ของคุณมาที่หน้าบ้านผม พ่อของคุณแทบจะเป็นบ้า
ขอร้องให้ผมบอกเขาว่าคุณอยู่ที่ไหน
- พวกเขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรกับคุณ... - ฉันส่งข่าวไปว่าฉันยังอยู่ดี
แต่คุณไม่ได้ไปเจอพวกเขา
หรือนั่นก็แค่เรื่องที่แต่งขึ้นมาเหมือนกัน
ฉันไปที่แคนตันมา
แต่กลับไม่กล้าลงจากรถ
พ่อฉันตายไปเมื่อ 2 ปีก่อน เพราะหัวใจวาย
เพราะงั้น...
คุณต้องการอะไร
ทอม
นายพร้อมจะเป่าเค้กรึยัง
ใช่ ใช่แล้ว ไป...ไปตัดเค้กกันเถอะ
พูดอีกอย่างก็คือเป็น ความรับผิดชอบฉันที่ทำให้นายดื่ม
ไม่ ฉันบอกว่านั่นอาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้
เธอหนีห่างไปจากคนอื่นชั่วขณะนะ
ขอโทษนะ ฉันคิดว่า ขั้นแรก เราต้องยอมรับก่อนว่ามันเป็นโรคชนิดหนึ่ง
และมันก็คือเรื่องจริง
อันที่จริง นั่นไม่ใช่ขั้นแรกสักหน่อย ไม่เลย คนเรามันเปลี่ยนกันได้
ถ้าพฤติกรรมล่ะก็ไม่แน่นะ แต่ไม่ใช่กับตัวตนของเรา
อย่างน้อยคนเราก็ยังรู้ว่า ตัวเองต้องแก้ไขอะไรบ้าง
ใช่ ฉันคิดว่าทุกคน ก็อยากเป็นคนที่ดีขึ้นกันทั้งนั้น
นี่ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องการพัฒนาเลยนะ นี่เป็นการวิ่งหนีปัญหาต่างหากล่ะ
ฉันไม่เรียกมันว่าอย่างนั้นนะ
ขอโทษนะ แล้วคุณเรียกมันว่าอะไร
การสร้างความเปลี่ยนแปลง
ใช่ แต่ไม่ว่าคุณจะไปไหนคุณก็ยังเป็นคนเดิม ไม่ใช่แบบนี้รึไง
ฉันคิดว่านั่นเป็นสิ่งที่คนชอบบอกตัวเอง ในเวลาที่พวกเขาไม่กล้าที่จะเปลี่ยน
แล้วนายล่ะ ทอม บางทีนายอาจจะ ไปลองเล่นเซิร์ฟที่แคลิฟอร์เนียก็ได้
- ลองไว้เคราดู - ทอมไม่ไปไหนหรอก
- อะไรนะ - ฉันไม่ได้พูดอย่างนั้นซะหน่อย ไคลด์
- งั้นเหรอ - หมายความว่ายังไงน่ะ
- เรื่องมันซับซ้อนน่ะ - ทำไมมันถึงซับซ้อนล่ะ
ฟังนะ ฉันไม่อยากพูดเรื่องนี้ ตอนนี้เลย โอเค
นี่เขากำลังพูดว่า เขาไม่อยากไปงั้นใช่ไหม
ไอ้งั่งเอ้ย
ฉันไม่ใช่ไอ้งั่งนะ ขอบคุณ
- เดี๋ยวก่อน จริงๆ นะ เกิดอะไรขึ้น รามิน่า - นายไม่อยากให้เธอไปงั้นเหรอ
ไม่ ฉันเป็นคนที่ผลักดันให้เธอ.... ให้ตายเถอะ
นี่เกี่ยวกับเรื่องเสนอโปรเจค เข้าสภาในเดือนกันยารึเปล่า
- นายหาคนอื่นทำแทนก็ได้นี่นา ไม่เหรอ - ไม่ล่ะ ไม่ต้อง เราจะหาทางกันเอง โอเค
บางที เธออาจจะไปคนเดียวก็ได้
- รามิน่า - บางทีมันอาจจะดีกว่า
- เพราะเขาอาจจะทำเสียเรื่องนะ - 2 ปีเลยนะ
ฟังนะ ขอเราคุยเรื่องนี้ กันเป็นการส่วนตัวได้รึเปล่า
ไม่ใช่ในงานวันเกิดของฉันแบบนี้ ขอบคุณ
เทียนละลายแล้วนะ
ใครคือโทนี่
โอ้ พระเจ้า นายไม่ได้ล้อเล่นจริงๆ ด้วย นั่นมัน...
โอเค ฉันเดาว่าเราคงไม่ต้องร้องเพลง "แฮปปี้เบิร์ดเดย์" แล้วล่ะ
ฉันพนันเลยว่าเขาต้องไม่มีเค้กแบบนี้แน่ๆ ในช่วงวิกฤติมันฝรั่งน่ะ
วิกฤติมันฝรั่งงั้นเหรอ
- มุกตลกเดิมๆ น่ะ - ไม่ แล้วคือ
เราจะไม่ไปเต้นกันรึไง
ใช่... ฉันคิดว่าบางที
ไม่ ไม่ ไม่ ไม่... อย่าแม้แต่จะคิดเลยเชียว
นั่นไวลด์วิสกี้นะ
- เอาไปกันเถอะ - ใช่ เอ่อเดี๋ยวฉัน... เดี๋ยวฉันตามไปนะ
ขอโทษนะ ขอแบบดั้งเดิม ให้ฉันหน่อยได้ไหม
ฉันคิดว่าคุณอยากจะเต้นซะอีก
อยากจะดูอะไรไหม
ดูลูกมะกอกไว้นะ
เฮ้
พวกนายทำอะไรกันน่ะ
อยู่ที่นี่กันเอง
เธอเล่นกลมะกอกเก่งดีนะ
- คุณไปเรียนมาจากที่ไหนน่ะ - ฉันเคยเล่นกลหายตัวมาด้วยนะ
คุณต้องล้อเล่นแน่ๆ
ตอนฉันอายุ 28 ฉันไปอยู่ที่จีนมาหลายปี เป็นผู้ช่วยนักมายากลน่ะ
- อะไรนะ ผู้ช่วยนักมายากลงั้นเหรอ - เจ๋งไปเลย
คุณบอกว่าคุณไปอยู่แถวชานเมือง ที่ทัชมาเนียตั้งแต่อายุ 24 ไม่ใช่เหรอ
- ไม่ นั่นคอนซูเอโล่ต่างหาก - ไม่ ฉันเห็นรูป ฉันหมายถึง...
ใช่ไหม ทำไมคุณไม่บอกล่ะ ว่าคุณเคยอยู่ที่จีน
ฉันเคยอยู่ที่จีนมาก่อน ที่ฉันจะไปที่ทัชมาเนีย
- เธอแน่ใจนะ - คุณเป็นนักมายากลจริงๆ งั้นสิ
- คุณวิจัยเรื่องกบจริงๆ รึเปล่า - พระเจ้า คุณแต่งเรื่องขึ้นทั้งหมดเลยเหรอ
คุณได้ไปที่ทัชมาเนียจริงๆ รึเปล่า
ใช่
แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าคุณพูดเรื่องจริง
งั้น แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่า เรื่องที่คุณเล่าเป็นเรื่องจริง
เพราะพวกเขารู้จักฉันทุกคน และคุณก็เป็นโรคชอบหลอกตัวเอง
- ทุกสิ่งที่คุณพูดมันเรื่องโกหกทั้งเพ - เอาล่ะ ชารอน
- ใจเย็นๆ หน่อยสิ - ทำไมคุณถึงปกป้องเธอ
- เกิดอะไรขึ้นน่ะ - ฉันไม่รู้เรื่องเธอเลย
ให้ตาย รามิน่า หยุดเถอะ โอเค
ไม่อยากจะเชื่อเลย
อืม ยินดีที่ได้เจอคุณ
สุขสันต์วันเกิดนะ
คุณจะไปไหนน่ะ
ฟังนะ ฉันเสียใจนะ ไคลด์ แต่นี่มันแย่มากจริงๆ
- ไคลด์ ฉันเสียใจจริงๆ - ไม่หรอก ผมขอโทษ ผมไม่รู้เลยจริงๆ
- ฉันว่านายโชคดีแล้วล่ะ เพื่อน - โอเค ขอโทษนะ ฉันจะไปสูดอากาศหน่อย
เจนนี่
เจนนี่ เจนนี่
ผมขอโทษ ผมควรเรียกคุณว่าคอนซูเอโล่สินะ
ใช่รึเปล่า เฮ้ ไม่เอาน่า คุณหายตัวไปนานตั้ง 15 ปี
แล้วจู่ๆ คุณก็โผล่มา เล่าเรื่องบ้าๆ พวกนี้ แล้วก็วิ่งออกมา กลางคนแบบนี้
คุณได้ไปอยู่ที่ทัชมาเนียหรือออสเตรเลีย หรือที่จีนจริงๆ รึเปล่า
ใช่ใช่ ฉันเคยไปที่จีน ฮ่องกง กับสิงคโปร์ มา 11 เดือน
คุณแต่งเรื่องบ้าๆ พวกนี้ขึ้นมา
คุณตามฉันออกมาทำไม เพื่อเรียกฉันว่าจอมโกหกงั้นเหรอ
ผมตามคุณออกมา
เพราะคุณกำลังจะหนีไป
อีกครั้ง
คุณคงไม่เข้าใจความรู้สึกแบบนี้
ฉันไปที่พอร์ตแลนด์
และที่พอร์ตแลนด์ ฉันกลายเป็นคนอื่นไป แล้ว...
ฉันรู้สึกได้เกิดใหม่
แต่หลังจากนั้นไม่นาน มันก็รู้สึกคุ้นเคยมากจนเกินไป
และฉันก็คิดได้ว่า ฉันแค่เดินออกมาจากตรงนั้นก็ได้
ฉันสามารถเริ่มต้นใหม่ได้อีก
เหมือนกับว่า ฉันมีความสามารถพิเศษ
ความสามารถที่
ทำให้ฉันเป็นใครก็ได้ ที่อยากจะเป็น
และฉันก็ทำมันได้อีก ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ฉันใช้ชีวิตได้นับพันรูปแบบ
และทุกๆ ครั้งมันเหมือนกับ พวกเธอมีตัวตนจริงๆ
พวกเธอมีเรื่องราวของตัวเอง
และฉันก็เติมเต็มชีวิตเธอ
จนกระทั่งเธอรู้สึกได้เติมเต็ม
และพร้อมที่จะก้าวต่อ
ฉันรู้สึกอิสระ ที่ได้ปลดปล่อย
จะมีช่วงเวลา
ที่รู้สึกเหมือนกระดานเปล่าๆ
มันเหมือนกับความสูง
และคุณต้องตัดสินใจ ว่าจะทำยังไงต่อ
แล้ว...
- คุณทำมาทั้งหมดกี่ครั้ง - 9
พระเจ้า คุณได้ปล้นธนาคารด้วยรึเปล่าเนี่ย
มันไม่ใช่แบบนั้นนะ
โอ้งั้นคุณก็ออกไปหลอกคนอื่น และปลอมตัวเป็นคนอื่นงั้นสิ
- มันไม่ใช่แบบนั้นเลยนะ - โอ้ งั้นเหรอ
งั้น คุณมาทำอะไรที่นี่ เจนนี่
ฉันแค่อยากเจอคุณ
คุณเป็นคนสุดท้าย ที่รู้จักฉันจริงๆ ก่อนที่ฉันจะจากไป
และฉันแค่ อยากเจอใครบางคน
คนที่รู้จักฉัน
ใช่ แต่... ก็ไม่ได้หมายความว่า...
เฮ้เฮ้เด็กดี ใจเย็นๆ ใจเย็น เจ้าหนู
- เงียบนะ เงียบ - ใจเย็นๆ
คุณไม่รู้หรอกว่า มันถูกฝึกมาแล้ว ทำตัวดีๆ หน่อย จิมโบ
ดูแกสิ ออกมาเดินเล่นยามดึกงั้นเหรอ
บอกเขาสิ "ฉันอยากจะไป แล้วจะต้องได้ออกไปด้วย"
โอ้ มันน่ารักจัง
- พวกคุณมาเที่ยวคลับเปิดใหม่กันรึไง - โอ้ คุณต้องไม่ชอบเสียงดังแน่ๆ
อันที่จริง ฉันชวนสามีฉันไปที่นั่น เมื่อหลายอาทิตย์ก่อน
ฉันอยากจะเห็นว่าเขาทำอะไรกันบ้าง มันไม่แย่เท่าไหร่นะ
ลองไปดูว่าเขาทำอะไร กับกำแพงประหลาดๆ พวกนั้นน่ะ
โอ้ ฉันชอบกำแพงนั้นนะ คุณได้ลองรึยัง
อืม ครั้งเดียว
ใช่เลย คุณดูเป็นพวก ชอบความตื่นเต้นนะคะ
- ฉันเหรอ - ใช่ค่ะ
อืม ดีใจจังที่ได้ยินแบบนี้ ฉันอยู่หน่วยสันติภาพมา 2 ปี
พวกฮิปปี้กลุ่มสุดท้าย
แกได้อย่างที่อยากได้รึยัง ไปหาโรเจอร์กันเถอะ ถ้างั้น
- ขอให้สนุกกันนะคืนนี้ - ราตรีสวัสดิ์ค่ะ
ราตรีสวัสดิ์ครับ
จิมโบ วางมันลง หยุดนะ
- คุณเป็นอะไรรึเปล่า เฮ้ เฮ้ - คุณโอเคไหมคะ
นี่ค่ะ จับมือฉันไว้ จับแขนฉันไว้นะ
โอ้ โอ้ยเท้าฉัน
- คุณโอเครึเปล่า - ไม่ ฉันไม่คิดว่างั้นนะ
- เจ็บที่ปลายเท้าสินะคะ - ใช่...
- บ้านคุณอยู่ไหนคะ - โอ้ พระเจ้า ฉันอยู่ตรงหัวมุมนั้น
เอ่อ เราจะช่วยคุณเองค่ะ
มาเถอะค่ะ
คุณคงขาแพลง ต้องหนุนขาให้สูง แล้วใช้น้ำแข็งประคบ
- คุณพูดเหมือนรู้เลย - ใช่ค่ะ ฉันเคยฝึกปฐมพยาบาลมาน่ะค่ะ
ฉันยังพอมีโชคอยู่บ้างสินะ คุณเป็นหมอด้านไหนล่ะ
หทัยแพทย์ ศัลยแพทย์หัวใจค่ะ
กุมารแพทย์
โอ้ให้ตาย คุณเลือกไปได้ยังไงน่ะ
ฉันแค่ทำเพราะต้องหาเงินน่ะค่ะ
ใช่ ถูกแล้ว คุณก็ดูเป็นคนแบบนั้นนะ
พ่อแม่ฉันท่านเป็นหมอทั้งคู่ พี่ชายฉันก็เป็นหมอเหมือนกัน
ฉัน มันคงอยู่ในสายเลือดฉันล่ะค่ะ
แม่พาฉันไปที่ห้องผ่าตัดด้วย ตอนที่ฉันยังเด็ก
ฉันเกือบจะเป็นลมตอนเห็นมีดกรีดลงไป
มันเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันตัดสินใจ ได้อย่างเด็ดขาด
หลังจากนั้นฉันก็ตั้งใจเรียนมาตลอด
ฉันเป็นเลขาน่ะ
38 ปี
ปีหน้าก็จะเกษียณแล้ว
- เอ่อ ยินดีด้วยนะคะ - ใช่ ฉันควรจะทำยังไงดี
ไปนั่งไขลานนาฬิกา ที่พวกเขาให้ฉันมางั้นเหรอ
พวกคุณเป็นคนเก่ง ฉันบอกได้เลย
ฉันล่ะไม่เข้าใจพวกหมอบางคนที่เอา แต่ทำท่าเก้งๆ ก้างๆ
ครับ เธอมีวิธีในการเข้าหาคนน่ะครับ
โอ้ บ้านสุดที่รัก
ใช่ โอ้เขาอยากเข้าบ้านแล้วล่ะ
- ไม่เป็นไร ผมจับเขาไว้แล้ว จับเขาไว้แล้ว - ให้ฉันหยิบ ให้ฉันหยิบกุญแจก่อน
รอแป็ปนึงนะ
ขยับไปหน่อยสิ จิมโบ ฉันจะเข้าข้างใจ
- อยู่นิ่งๆ หน่อยสิ.. - โอ้ ให้ตาย
คุณอยู่ชั้นบนเหรอคะ
- ชั้น 2 - ชั้น 2
- ถ้าคุณไม่ว่าอะไร... - ไม่สบายมาก ตามสบายเลย
- โอเค - มาเถอะ
ขึ้นไปเลย จิมโบ
- อยู่เฉยๆ ก่อน จิมโบ อยู่นิ่งๆ - ไม่ ไม่ ไม่ คุณจับไว้ได้ไหม
คุณจับราวบันไดเอาไว้นะ
จับได้ล่ะ
เอาล่ะถึงแล้ว
- เกิดอะไรขึ้นกับคุณน่ะ - ฉันล้ม
- คนใจดีพวกนี้ ช่วยพาฉันกลับมาบ้าน - คุณพาเขาไปเดินเล่นทำไม
- ผมบอกคุณแล้ว ว่าผมจะทำเอง - เขาต้องออกไปเดินบ้าง
- คุณไม่เห็นเขาเดินวนๆ รึไงกัน - ไปนั่งที่โซฟาก่อนดีไหม
- ขอบคุณนะ - ไม่มีปัญหาครับ
เธอเป็นหมอ คุณเชื่อรึเปล่าล่ะ
- ขอบคุณ ฉันชื่อโรเจอร์ นั่นนีน่า - สวัสดีค่ะ โรเจอร์ ยินดีที่ได้เจอคุณค่ะ
- ฉันอลิสค่ะ - ขอบคุณนะ คุณหมอ
- ส่วนเขาชื่อ โทนี่ค่ะ - โทนี่ โอเค
เธอต้องพาดขาไว้สูงๆ แล้วก็นอนพักสักวันหรือ 2 วันค่ะ
ขออะไรหนุนหน่อยได้ไหม
นี่ค่ะ แล้วก็ต้องใช้น้ำแข็งประคบ
- โทนี่ ในตู้เย็นนะ - อ่าฮะ
ถุงพลาสติกอยู่ในตู้ ด้านบนอ่างล้างจานนะ
เธอไม่เคยฟังเลย เธอไม่คิดเลยด้วย
- ดื้อจริงๆ ดื้อจริงๆ ดื้อมาก ดื้อมากๆ เลย - ใช่ ดูสิว่าใครพูด...
โรเจอร์ ช่วยขยับหนังสือตรงนั้นหน่อยสิคะ เธอจะได้นั่งได้ พวกจดหมายด้วย
โอ้ ข้อเท้าฉันจะต้องบวม เหมือนลูกบอลแน่ๆ ฉันบอกได้เลยล่ะ
ได้แล้วล่ะ
คุณควรให้โทนี่ ดูขาของคุณหน่อยนะคะ เขาเป็นหมอด้านกระดูกค่ะ
นี่ นี่ฉันโชคดีใช่ไหมเนี่ย
แน่นอน เอาเลยสิ
เธอเป็นโรคไขข้อเสื่อม แล้วก็โรคกระดูกพรุนด้วย
และเป็นเหตุผลว่าทำไม เธอถึงไม่ควรพาสุนัขไปเดิน
คุณเชี่ยวชาญด้านไหน
กีฬาครับ เวชศาสตร์การกีฬาครับ ส่วนใหญ่ พวกการบาดเจ็บที่คอ
- เขาเคยรักษา อังเดร อากัสซี่ด้วยค่ะ - ล้อเล่นน่า
ครั้งเดียว เธอพูดเกินไปน่ะครับ
คุณถอดถุงเท้าฉันออกก็ได้นะ
โอเค
คุณไปฝึกที่ไหนงั้นเหรอ
ที่เพรสไปเทอเรียน นิวยอร์คครับ
น้องชายฉันก็ผ่าตัด เปลี่ยนไตที่นั่นเหมือนกัน
- โอ้ งั้นเหรอครับ - หมอของอัลเบิร์ตชื่ออะไรนะ
- คุณคิดว่าฉันจำได้รึไง - น่าจะเป็นชื่อ... ชื่ออะไรนะ...
อ๋อฉันคิดว่าชื่อ เฟนซ์เวิร์ธนะ
ผมไม่ค่อยไปสุงสิง กับแผนกนั้นสักเท่าไหร่ แต่...
ผมรู้สึกผิดจัง ผมรักการเป็นหมอนะ
อืม
เอาล่ะ มาดูกันหน่อย
โอ้ ฉันไม่ค่อยดีเลย
- รอเดี๋ยวนะ - เราทุกคนนั่นแหละครับ
มันแย่ตั้งแต่เมื่อเช้า ตอนที่ฉันตื่นมา
ฉันต้องกินยาแก้ปวดก่อน ไม่งั้นจะเดินไม่ได้เลยล่ะ
โอ้ ผมเข้าใจครับ ผมเข้าใจ เอ่อ...
ถ้าจากระดับ 1-10 แบบปกติ
คุณปวดระดับไหน 10 คือมากที่สุด
ประมาณ 7
ก็ดีกว่า 8 นะครับ
นี่ ใช้นี่สิ
แน่นอน ขอบคุณครับ เอ่อ...
- คุณเป็นมานานแค่ไหนแล้วครับ - น่าจะปีนึงแล้วล่ะ
ฉันไปหาหมอแล้วเจอว่า เป็นโรคข้ออักเสบรูมาตอยด์
โรคข้ออักเสบรูมาตอยด์ ใช่เลย
ที่จริงแล้วมันเกิด เพราะภูมิคุ้มกันผิดปกติ
ระบบภูมิคุ้มกันทำลายเนื้อเยื่อในข้อต่อ
มีแนวโน้มที่จะเกิดได้ ทั้งด้านซ้ายและด้านขวา
ตอนเช้าจะเป็นช่วงที่แย่ที่สุด ผมเข้าใจ
คุณจะต้องออกกำลังกาย ยืดเส้นทุกวันนะครับ
- โอ้ ฉันรู้ - เห็นไหม หมอบอกว่างั้นนะ
ใช่ วิธีที่เขาพูดฟังดูดีกว่าตั้งเยอะนะ
เขาเก่งค่ะ
คุณต้องทำตามที่เขาบอกนะ ไม่งั้นอาจจะโดนตัดขา ใช่ไหม หมอ
ไม่ครับ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ
ขอโทษด้วยเรื่องมุกตลกของเขานะ
โอ้ ผมโดนจนได้
- แล้ว ข้อเท้าคุณรู้สึกยังไงบ้าง - สบายขึ้นเยอะแล้วล่ะ สบายขึ้นมากเลย
- เยี่ยมเลย - เรารู้สึกขอบคุณพวกคุณมากๆ เลย
ผมคงไม่รู้ว่าเธอจะเป็นยังไง ถ้าพวกคุณไม่ได้ช่วยเธอเอาไว้
คุณสองคน น่ารักมากเลย
คุณเจอกันได้ยังไง
พวกเราเหรอคะ
เราเจอกันในงานปาร์ตี้ค่ะ
เขาเดินตรงเข้ามาหาฉันเลย
มหาลัยเขาอยู่อีกฝั่งของเมืองที่ฉันอยู่ ฉันชอบแอบเข้าไปงานที่นั่นบ่อยๆ ค่ะ
โอ้ ใช่ ใช่เลย ถูกเผง
ใช้เวลาตั้ง 3 อาทิตย์ กว่าเธอจะบอกผมว่า เธอไม่ได้เรียนที่นั่น
ใช่ค่ะ ฉันกลัวเขามากๆ เลยล่ะ
เขาเป็นผู้ชายคนแรก ที่ฉันตกหลุมรักเข้า
และเขาก็ทำให้ฉันผิดหวังด้วยการ "คุยกันแบบเพื่อน"
ค่ะ ใช่ เขาพูด เรื่องอนาคตต่างๆ และเขาก็ไม่ได้สังเกตเลย
เรื่องอะไรนะ
"เดินไปตามถนนด้วยกัน" เรื่องนั้นใช่ไหม ถูกรึเปล่า
แล้ว หลังจากนั้นเป็นยังไงล่ะ
เธอก็หายตัวไป
- ไม่ใช่เพราะคุณแล้วกัน - งั้นเหรอ
ถึงยังไง เราก็ไปด้วยกันไม่ได้อยู่แล้ว เขาชอบหมกมุ่นอยู่กับตัวเขาเอง
ส่วนฉันต้องการอะไรใหม่ๆ
แล้วตอนนี้ พวกคุณสองคน ลงเอยกันได้ยังไง
โอ้ เราไม่ได้อยู่ด้วยกันค่ะ
- เดี๋ยวนะ พวกคุณไม่ได้เป็นแฟนกันเหรอ - ไม่ค่ะ ไม่ เราเป็นแค่เพื่อนกัน
เขามีภรรยาที่น่ารักมาก ชื่อรามิน่า
- อ๋อ - เอ้านี่
แทนคำขอบคุณจากเรา
เนื้อแกะย่างใหม่ๆ เลย
ลองชิมสิ
- ขอบคุณค่ะ - โคเลสเตอรอลไม่สูงด้วยนะ
- คุณควรแนะนำให้คนไข้ของคุณ - มันเป็นอาหารของชาวไฮติ
ผมจะแนะนำพวกเขาดู
เอาล่ะ
เราจะฆ่าแกะ เฉพาะในพิธีพิเศษ
เพราะงั้นกินเนื้อมัน จะทำให้คุณโชคดี
พอเถอะน่า
พวกเขาคิดว่าคุณพูดจริงๆ นะ
เขาไม่คิดว่าผม พูดจริงหรอกใช่ไหม
คุณไม่ได้คิดว่าผม พูดจริงหรอกใช่ไหม
อ่อนเผ็ดไปหน่อยนะ เขาไม่เคยทำมันได้เผ็ดๆ เลย
ผมเคยพาเธอไปปีนึง พาเธอไปที่ปอร์โตแปรงซ์ครั้งนึง
และเธอคิดว่า เธอเป็นชาวไฮติแทนผมแล้ว
มันอร่อยดีนะ
- กินอีกสิ - โอ้ ไม่เป็นไรครับ
อืม ฉันคิดว่าพวกเขา อยากไปสนุกกันต่อแล้วล่ะ
ฉัน ที่จริงแล้ว ก่อนที่พวกคุณจะกลับ
คุณพอจะช่วยอะไรเรา อีกอย่างได้รึเปล่า
โอ้ อะไรอีก โรเจอร์ ไม่
เขาอยู่นี่แล้ว โอเค ทำไมล่ะ
เธอชอบปวดหลังอยู่บ่อยๆ เพราะโรคกระดูกพรุนน่ะ
คุณช่วยดูให้หน่อยได้ไหม
- ที่หลังเธอเหรอครับ - ถ้าคุณไม่ว่าอะไร
- แน่นอน ไม่มีปัญหาครับ - ตรงแถวๆ กลางหลังน่ะ
- โอ้ โรเจอร์ - ผมช่วยคุณเอง
- และหมอคนเก่งก็จะช่วยคุณเอง - ดึงฉันที
ไม่รู้สิ ฉันคิดจะนอนตรงนี้ทั้งคืนเลยนะ
มันเป็นกรรมพันธุ์ แม่ของฉันก็เป็นเหมือนกัน
แบบนั้นล่ะ
เอาเลยสิ
- ทอม - ว่าไง
ฉันว่าเราควรไปได้แล้วล่ะ คนไข้คุณโทรตามคุณตั้งนานแล้วนะ
ใช่...
ว้าว ผมเหมือนจมดิ่งลงไปเลย
ใช่ ยากที่จะหยุดนะ
จำตอนที่เราไปหา พ่อกับแม่คุณได้รึเปล่า แล้ว
เราต้องค้างกันที่โรงแรม หลังจากนั้นน่ะ แล้วคุณก็ป่วยหนักมาก
- คุณคอยดูแลฉันตลอด - อืม ก็คุณตัวร้อนจี๋เลยนี่นา
ผมต้องคอยไปเอาน้ำแข็ง มาให้คุณทั้งคืนเลย
- คุณเลยแทบไม่ได้นอนทั้งคืน - ใช่เลย
โอ้ แล้วก็ยังมี ผู้หญิงประหลาดคนนั้น ที่ฟร้อนท์ตอนที่เราเช็คเอ้าท์
เธอเอาแต่...
- เธอหายใจไม่ออก - ใช่แล้วล่ะ
โอ้ พระเจ้า ฉันลืมเรื่องเธอไปเลย
คงใช่
เฮ้ คุณรู้ไหม...
ผมเสียใจด้วยเรื่องพ่อของคุณ
เขาเป็นคนดีมากจริงๆ
ใช่
เขาเป็น
คุณคิดว่าฉันจะหนีไป แล้วฆ่าตัวตายจริงๆ งั้นเหรอ
ก็ คุณพูดแบบนั้น พวกชีวิตสุดโต่งที่คุณชอบไง
ก็นะ หลายๆ อย่าง ก็น่าตื่นเต้นสุดๆ ไปเลย
ฟังนะ ผมไม่อยากที่จะต้องรับผิดชอบ เรื่องที่คุณลาออกจากโรงเรียน
คุณควรได้ใช้ชีวิต ในแบบที่คุณต้องการ
อืม ใช่
คุณรู้รึเปล่าว่าพวกเขาจะปิดอาคารทั้งหลัง ในวันอาทิตย์ เพื่อให้เราหยุดซ้อม
และออกไปจากห้องซ้อมเปียโนแคบๆ นั่น
คุณก็รู้ ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับตัวเองดี
ฉันไปที่อีกฝั่งของเมือง ฉันจำได้ว่า ฉันเห็นรายชื่อคณะต่างๆ ที่มหาลัยคุณ
หมายถึง พวกคุณจะเรียนอะไรก็ได้
สายตาที่คุณมองฉันเปลี่ยนไป หลังจากที่ฉันบอกความจริงกับคุณ
ผมแค่ประทับใจนะ
- ผมชอบแบบที่คุณเป็น - ไม่ คุณชอบคนที่ฉันเคยเป็น
คุณชอบนักเปียโนอัจฉริยะสุดวิเศษ
ยังไงก็ตาม
คุณไม่ใช่ต้นเหตุ ที่ทำให้ฉันหายไปหรอก
หมายถึง คุณไม่ได้ช่วย ตอนนั้นคุณเองก็เละเทะไม่แพ้กัน
คือ เรื่องที่คุณพูดกับฉัน...
- ใช่ ใช่ ผมรู้ เรื่องการเดินไปด้วยกัน - เดินไปด้วยกัน พระเจ้า
ฟังนะ ที่จริงผมอิจฉาคุณ หมายถึง คุณเหมือนประสบความสำเร็จแล้ว ส่วนผม
หมายถึง คุณก็รู้ว่าผมทำงานอะไร เพื่อเลี้ยงตัวเอง
โดยทั่วไป ผมเขียนอีเมล
ผมใช้เวลากว่า 13 ปี เขียนคำแนะนำต่างๆ
ซึ่งพูดตามตรง
ผมไม่ได้อะไรจากมันเลยด้วยซ้ำ
เกือบทั้งหมดนะ มันแย่กว่าอะไรทั้งหมดด้วยซ้ำ
เพราะว่า คิดว่าถ้ารอคอย และเปลี่ยนบางอย่างไปทีละนิด
คุณก็จะ...
ผมรู้สึกเหมือน...
คุณก็รู้
ถ้าผมออกหยุด
ผมก็คงกลายเป็นคนล้มเหลว
ยังไงก็ตาม ผมจะไปทำอะไรได้อีก ขายประกันงั้นเหรอ
ฉันเคยขายประกันนะ
อืม โอ้ งั้นเหรอ
อืม ให้ตายเถอะ
แล้ว ไม่ใช่เรื่องบังเอิญใช่ไหม ที่คุณมาที่นิวยอร์ค
ใช่ไหม
ผมหมายถึง คุณสร้างอลิสขึ้นมาเพื่อคุณจะได้...
มาเจอผม
แล้วเรื่องทั้งหมด
คุณก็สร้างเรื่องขึ้นมา ทั้งเรื่องการวิจัยกบ
เปล่า
เรื่องจริงนะ
พาผมไปดูสิ
พาผมไปดูสิ ผมอยากจะเห็น
คนที่คุณเป็นในตอนนี้
- ก๊อก ก๊อก - อลิสไง
เฮ้ เจมส์ นี่ทอม ทอม นี่เจมส์ เราแลกกะกลางคืนกัน
ยินดีที่ได้เจอครับ ผมคิดว่าคุณจะไม่กลับมาจนวันอังคารซะอีก
ฉันเปล่า ทอมเป็นเพื่อนเก่า ของฉันแวะมาเยี่ยม
และฉันบอกว่าเขาจะต้องได้ลองฟังพวกกบร้องเพลง ก่อนที่เขาจะกลับพรุ่งนี้เช้าน่ะ
แน่นอน เฮ้ กรุ๊ปซี ฟักแล้วนะ
- จริงเหรอ - อือฮึ
ขอเวลาฉันสักเดี๋ยวนะ
ขอบคุณครับ
ขอบคุณค่ะ
แล้ว...
แล้วยังไงต่อล่ะ
ตอนนี้คุณก็ได้เจอผมแล้ว คุณเอง ก็กลายเป็นคนอื่นไปแล้ว
ผมอยากรู้ว่าคุณทำยังไง
ตอนจากไป
นี่มัน...เอ่อ
ผมหมายถึง พวกเขาดูต่างกันมากเลยนะ
ใช่
คุณแต่งงานรึยัง
ไม่ ฉันยังไม่แต่งงาน
คุณจำพวกเขาทุกคนได้ยังไง
ก็...
นี่คือเมย์ ที่จีน
- เล่นมายากล - อือฮึ
วาเนสซ่า
ที่แอฟริกาใต้
ซาช่า
เธอเป็นคนสุดท้าย
การจดจำพวกเธอไม่ใช่เรื่องยากหรอก
ตอนที่ทุกคนอยู่รอบๆ คุณ
ทำเหมือนว่ารู้จักตัวตนของคุณ
และพยายามเรียกร้องอะไรจากคุณ แล้ว...
แล้วคุณก็ติดกับ
นั่นล่ะยากที่สุด
งั้นก็หยุดทำมันสิ
แล้วเป็นใครล่ะ
ผมยังจำตอนที่ผมดูคุณซ้อมได้อยู่ รู้ไหม
มีอยู่ครั้งหนึ่ง คุณกำลังซ้อมเพลงอยู่ น่าจะเป็นของบราห์ม ผมว่านะ
และคุณก็ไม่หยุดแค่นั้น
คุณซ้อมซ้ำไปซ้ำมาอยู่แบบนั้น ตอนนั้นคุณ
ดูแน่วแน่มาก
เพื่อทำให้สมบูรณ์แบบ คุณรู้รึเปล่า
คุณก็ยังทำแบบนั้นอยู่
หมายถึงทั้งหมดที่ผ่านมา ใช่ไหม คือคุณทั้งหมด
พวกเขาทุกคน
และมันก็
บ้าระห่ำมาก แต่ว่า
มันก็ดูวิเศษมากเหมือนกัน
คุณอยากไปกับฉันรึเปล่า
ได้เวลาไปแล้วล่ะ
บ้าจริง
แล้ว คุณจะไปไหนต่อ
คุณควรกลับไปได้แล้ว
เดี๋ยว คุณหมายความว่า อยากให้ผมแยกกับคุณตรงนี้งั้นเหรอ
อืม โอเค...
เอ่อ ไว้เจอกันในอีก 15 ปีข้างหน้านะ บางที...
อาจจะ
ดีใจที่ได้เจอคุณอีกครั้ง
ขอบคุณ
ดูแลตัวเองด้วย
คุณรู้ใช่ไหมว่าจะหาผมได้ที่ไหน
ผมกำลังคิด
เรื่องแคลิฟอร์เนีย แล้ว...
ผู้โดยสารโปรดทราบ เรียกครั้งสุดท้าย สำหรับเที่ยวบิน
ที่เดินทางสู่อัมสเตอร์อดัม
ผู้โดยสารทุกท่านกรุณาไปยังทางออกหมายเลข 52 เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับขึ้นเครื่อง...
[THAI]